En yeni yazıdan geriye doğru, bütün yazılar.
Bismillâhirrahmânirrahîm Es-selâmü aleyküm, yıllar sonra yeniden… Ey sabırla beklenen yeni başlangıç, sükûtla mürekkep demleyen kalem, misâl âlemine açılan bembeyaz sayfa… Bizi bu özel günde yeniden bir araya getiren…
Gökyüzü, mavisini Kaf Dağı’ndan kendisine yansıyan yeşilden alır derler. İkindinin son vaktinde Ay’a yansıyan silüetlerin de ona ait olduğu söylenir. Kâinattaki her şey nasıl da muazzam bir hikmetle…
Babaköyündeyim, yapayalnız, gece yarısı. Yıllar önce terk edip gittiğimiz evimizin önündeyim, ışık köz yok.
Küçükken bulutların pamuktan yapıldığını düşünürdüm; üzerlerinde uzandığımı hayal ederdim. Etrafı dağlarla çevrili küçük bir köyde çocuksan, çoğu zaman başını kaldırdığında bembeyaz pamuk şekerleriyle süslenmiş, uçsuz bucaksız bir gökyüzü…
Ahşap bir konağın zırıncıyarak açılan ihtiyar kapısından içeriye girdi. Kapının acısını umursamadan telaşla odasına çıktı. Aralık kalan kapının sesi, rüzgâr estikçe ağlamaklı iniltileri anımsatıyor ve bütün eve yayılıyordu.…
Kar yağmıştı, çok üşüyordum; karlar da üşüyordu. Yağdıkça saçlarıma aklar düşüyordu.
Bazı çiçekler vardır; kokularını önce kalbiniz duyar. Krizantem de öyle bir hicran çiçeğidir benim için. Bana kapılar açtı, bir yerlere götürdü ve biriyle tanıştırdı… Onun hakkında bildiklerimin çoğu…
Çok şükür, çocuklar büyüdü ama onları büyütürken biz de yaşlandık. Beni pek beğenmiyorlar artık. Ne yaparsın, evlat işte, canından bir parça ne de olsa…
Yıllardır hayalini kurduğu yeşil Mercedes için gece gündüz çalışıp birikim yapıyordu. Bir kez olsun makam koltuğuna kurulup geçmek istiyordu mahalleden.